Raar maar waar: hoe meer jij je eigen ruimte en zelfstandigheid opeist hoe meer jouw partner aan jou gaat trekken.

Toch is dit gegeven niet eens zo onbekend.
Je kent vast de term ‘hard to get’?
De liefdesstrategie om iemand te versieren?

Bij uitstek gebaseerd op het oeroude patroon van trekken en terugtrekken.

Als je je geheimzinnig en terughoudend opstelt, dan is de ander juist des te meer in jou geïnteresseerd…

Er zijn mensen die het spel van ‘hard to get’ bewust blijven spelen om hun jarenlange relatie spannend te houden. Niet zo slim vind ik, want als je relatie dit nodig heeft dan vrees ik dat die geen lang leven beschoren zal zijn.

Zelfbescherming…

Er zijn ook mensen die het spel onbewust spelen.
Als zelfbescherming.
Uit angst dat de ander je niet leuk meer vindt.
Of ergo: je zal verlaten.
Een patroon van aantrekken en afstoten is dan niet ongebruikelijk.

“Ik zie verbondenheid als het loslaten van m’n zelfstandigheid en daar heb ik weer moeite mee“, zo drukte een lezeres zich uit.

De grote vraag in dit soort situaties is: komt jouw behoefte aan zelfstandigheid voort uit angst of uit verbondenheid?

En draai de vraag eens om als die meer op jullie relatie van toepassing is: komt de behoefte aan zelfstandigheid bij jouw partner voort uit angst of uit verbondenheid?

Hoe zelfstandigheid en verbondenheid samen gaan

Veel mensen denken dat je eerst helemaal gelukkig en veilig op jezelf moet zijn voordat je je liefdevol kunt verbinden met een ander. Bij EFT draaien we het om. Vele onderzoeken hebben inmiddels laten zien dat je eerst veilig in verbinding moet zijn met andere mensen, voordat je je zelfstandig en autonoom in de wereld kunt begeven.

Dat geldt evengoed voor je relatie. Je partner is in principe de sleutelfiguur in jouw wereld.

Door onze cultureel bepaalde nadruk op het individu en de waarde die we aan onafhankelijkheid hechten, vinden sommige psychologen, therapeuten en koppels het moeilijk om over volwassen relaties in termen van veilige hechting te denken.

Bij de kind-ouderrelatie kunnen we het ons levendig voorstellen dat een kind zich veilig moet voelen om zich zelfstandig naar buiten toe te bewegen. En dat zou op een bepaald moment helemaal omdraaien als we volwassen worden?

In de 2 filmpjes hierna kun je zien wat hechting inhoudt tussen ouder en kind:

De meeste uitleg over hechting gaat gemiddeld genomen over de relatie tussen ouder en kind. Maar dat betekent niet dat de hechtingsbehoefte stopt als je volwassen wordt.

Dat is nou net de grootste fout die we in ons denken over volwassen liefdesrelaties kunnen maken. Hechting gaat een leven lang door.

Dit zijn fundamentele overeenkomsten:

• In zowel kind-ouderrelaties als volwassen liefdesrelaties is er een diepgevoeld verlangen naar aandacht, emotionele responsiviteit en wederzijdse belangstelling.
• Als je de ander als beschikbaar en betrouwbaar ervaart, voelt een kind of een geliefde zich zelfverzekerder en veiliger. En daardoor beter in staat om met stressvolle gebeurtenissen om te gaan.
• Mensen zijn gelukkiger, hebben een hogere pijngrens en verdragen makkelijker onduidelijke of negatieve gebeurtenissen als de ander in de grond toegankelijk en responsief is.
• Wanneer een sleutel(hechtings)figuur afstandelijk of afwijzend doet, worden zowel kinderen als volwassenen angstig en gepreoccupeerd (steeds met iets bezig zijn). Niet meer in staat zich te concentreren en de buitenwereld te verkennen.
• Beide soorten relaties kenmerken zich door contact zoeken met een hoge mate van fysiek contact (knuffelen, kussen, omhelzen). Het zijn de enige relaties die gekenmerkt worden door langdurig oogcontact met de wens om te knuffelen en te verkennen.
• Mensen van alle leeftijden lijden onder de scheiding en het verlies van hun hechtingsfiguur, en zijn bang voor dit verlies.
• Tegenslag en stress versterken de behoefte aan de ander en intensiveren het hechtingsgedrag ongeacht iemands leeftijd.

Kun je je nu voorstellen dat vechten om zelfstandigheid je niet oplevert wat je graag wilt in je relatie?

En zie je hoe een hoge afwijzingsgevoeligheid heel volwassen is en los kan staan van je verleden? Het is heel normaal dat je gevoelig voor afkeuring en het ontbreken van wederkerigheid bent als jullie hechtingsrelatie niet goed verloopt.

Kortom: Hoe meer je naar elkaar toe beweegt en empathisch op elkaar weet af te stemmen, hoe meer ruimte er komt voor zelfstandigheid. Dus focus je niet op vechten om ruimte, maar verdiep je in plaats daarvan in elkaars gevoelens en behoeften.

En voorkom tegelijkertijd deze 3 valkuilen:

1. Niet vechten om ruimte betekent niet dat je alle wensen en behoeften van je partner moet vervullen. Het betekent wel dat je er gewoon aandacht voor hebt en de gesprekken erover niet afkapt.
2. Niet vechten om ruimte betekent ook niet dat je je eigen grenzen niet moet bewaken. Het gaat om een evenwicht in geven en nemen uit liefde.
3. Er kan bij jou of jouw partner een vermijdende of afhankelijkheidsstoornis (cluster C) spelen. Maar als je verder (redelijk) goed functioneert in je leven (of dat altijd gedaan hebt), zou ik me daar niet teveel zorgen om maken. De grens tussen gezond en ongezond is arbitrair. Als jullie er vanuit liefde gelukkig mee (leren) leven, is dat waar het om gaat!