Als verschillen een emotioneel drama zijn

Dat verschillen spannend zijn, hoor je wel vaker. Of dat ze goed zijn, zodat je een complementair team bent. Toch blijkt uit sociaalwetenschappelijke literatuur dat het vooral de overeenkomsten zijn die ons aantrekken in een partner.

Daar zou een verschilfobie je parten kunnen spelen, maar…

In langdurig gelukkige relaties is er wel veel gelijkenis tussen de basiswaarden en de grote lijnen van hoe je samen het leven wilt leven.

Je relatie wordt zo inderdaad minder snel op scherp gesteld, maar overschatten moet je het nou ook weer niet.

De verschillen toch te groot?

Staat jouw relatie op de tocht omdat je de verschillen tussen jullie te groot vindt? Zoals bijvoorbeeld tussen:

Actief versus passief?
Introvert versus extravert?
Chaotisch of geordend?
Regelgerichtheid versus laissez-faire?
Gevoelig versus rationeel?
Links versus rechts?

Best wel bekend hè? Dat soort verschillen. Ook het eeuwige getouwtrek om ze te overbruggen. Waarbij je allebei steeds meer het idee krijgt dat de ander:

• jou wil veranderen
• jou niet echt accepteert zoals je bent

Overal lees je dan van die adviezen dat je elkaars verschillen (die eerst zo leuk of niet zo belangrijk waren) moet accepteren (alsof je niet van mening mag veranderen!) en dat het nou eenmaal een kwestie is van geven en nemen.

Veel verschillen?

Wij mensen praten (ruziën) veel met elkaar over al die verschillen in onze relatie. We voelen ons ongelukkig als we te veel verschillen ervaren.

Veel overeenkomsten?

Dat doen we dus ook met overeenkomsten. Er veel over praten, elkaar bevestigen of stilzwijgend er heel blij mee zijn. Als we veel overeenkomsten ervaren, dan voelen we ons gelukkig.

Maar is je geluk daar echt van afhankelijk?

Weet je, het gaat niet zozeer om de hoeveelheid of de zwaarte van verschillen of overeenkomsten. Het gaat meestal om twee heel andere dingen:

• Hoe ga je met die verschillen (en overeenkomsten) om?
• Zie je de mate van verschillen (of overeenkomsten) als maatstaf voor de liefde?

Deze twee vragen hangen direct met elkaar samen. Accepteren of loslaten heeft er niets mee te maken.

Het gaat er namelijk om hoe je de verschillen percipieert

Het punt is dat wanneer je je niet veilig geliefd voelt in jouw relatie, je de verschillen tussen jullie als een bedreiging ziet. Stel je partner houdt geen rekening met jou door bijvoorbeeld toch (weer!) iets te vergeten of te doen, dan koppel je dat aan dit soort gedachten:

• mijn behoeften doen er niet toe voor jou
• je geeft niks om mijn gevoelens
• je houdt niet (genoeg) van mij

Veel ruzies draaien om deze stelling: als je van me houdt, dan zou je dit (…) of dat (…) wel doen of zeggen. Dan zou je het niet vergeten.

Het gaat dus niet om de inhoud van het verschil (of de overeenkomst) zelf, maar om de vraag of je partner wel of niet van je houdt.

Zie je hoe er eigenlijk sprake is van onvervulde hechtingsbehoeftes?

Het is al met al dus geen verschillendiscussie, maar een hechtingsdiscussie.

Gras groener aan de andere kant?

Ik dacht het niet. Ook bij koppels die hun gezamenlijkheid en overeenkomsten (bewust…) tentoonspreiden, speelt net zo goed de hechtingsdiscussie. Het uitdragen kan een manier zijn om je veiliger te voelen. Ook al houd je jezelf er misschien mee voor de gek.

Het staat of valt met veiligheid

Als je als koppel een veilige band hebt, dan kunnen verschillen zelfs leuk zijn. Of in ieder geval in liefde verdraagbaar. In plaats van erom te vechten of te balen, kun je ermee dealen. En het inderdaad als een fijn complementair vangnet zien.

Het mooie is dat geven en nemen, acceptatie en loslaten dan heel natuurlijk verlopen.

Hier bewust als strategie naar streven heeft absoluut geen zin als je worstelt in een onveilige relatie. Acceptatie en loslaten zijn niet fout, maar de volgorde wel. Veiligheid staat op de 1e plaats, dan komt de rest.

Kortom: als verschillen tussen jullie tot grote of kleine emotionele liefdesdrama’s leiden, werk dan niet aan acceptatie of het wegpoetsen van die verschillen. Maar aan de veilige, emotionele verbondenheid tussen jullie.