Als partners geen tijd voor elkaar maken, noemen ze vaak deze redenen:
- Het werk en daarna te moe
- De kinderen en daarna te moe
- Sociale verplichtingen en daarna te moe
Uitkomst is dan vaak: we doen geen leuke dingen meer samen, ook praten we niet meer echt met elkaar, ik voel geen verbondenheid, mijn partner doet geen moeite voor mij en ik heb daar (dan) ook geen zin in. Graag of niet.
Vlucht of een excuus?
Hoog tijd in deze situatie om je af te vragen waar dat gebrek aan tijd werkelijk vandaan komt. Werk, kinderen, sport en allerlei sociale verplichtingen kunnen zowel een vlucht als een excuus zijn.
Misschien heb je al heel wat ruzies of vergeefse discussies met elkaar gehad over wie wanneer welke voorrang krijgt.
Voor je het weet zoek je de oplossing in tijdmanagement, betere afspraken maken en prioriteiten stellen in de agenda. Praktische oplossingen dus.
Maar is er op een of andere manier een gebrek aan motivatie?
Heb je de laat-maar-houding?
Dat je geen zin (meer) hebt, wil je waarschijnlijk niet zo gauw zeggen of horen van je partner. Want het kwetst en het zet je relatie mogelijk op scherp, terwijl je dat nou ook weer niet wilt. Dat praktische oplossingen niet afdoende werken, heb je intussen ook al gemerkt.
En je erbij neerleggen en ieder op je eigen eilandje min of meer je eigen leven leiden is ook niet zo’n leuk toekomstperspectief.
Is het geen tijd en aandacht voor elkaar hebben of nemen?
Het kan ook een signaal zijn dat jullie van de protestpolka dreigen af te glijden naar het patroon verstijf en vlucht (zie de 3 duivelse dialogen in het gratis e-book).
Dit zijn kenmerken als je in dat patroon zit met elkaar:
- Je hebt het opgegeven om verbinding en contact te krijgen.
- Het maakt toch allemaal niks meer uit, denk je. Je kan toch bijna niks meer goed doen in de ogen van je partner.
- Zwijgen is beter, want anders krijgen jullie toch maar ruzie. Of eindeloze discussies die nergens toe leiden.
- Interesse lijk je niet meer echt te hebben. Je weet in elk geval niet meer echt wat je voelt.
En hoe ziet dat eruit? Als een partner die met van alles bezig is, behalve met de ander. Of als twee individuen die met van alles bezig zijn, behalve met elkaar…
Tijd en moed
Wil je er toch samen uitkomen? Tja…, dan moet je er toch wel tijd voor zien te maken. Tegelijk met moed, ook al voel je je moedeloos. Die moed heb je nodig om de werkelijke reden dat je geen tijd neemt voor elkaar naar boven te halen. En te vertellen. En dat is nodig om erger te voorkomen. Want anders groei je steeds verder uit elkaar.
De manier waarop maakt vervolgens ook nog uit. En als dat tijdgebrek speelt bij jou en je partner, wat let je dan om dit blogartikel allebei te lezen en te gebruiken om het te onderzoeken?
Maar vraag je eerst even af of “geen tijd” een praktisch probleem of een emotioneel relatieprobleem is. Als jij of je partner er een emotioneel-relationeel probleem mee verbloemt, dan heb je immers niets te verliezen om het nu aan de orde te stellen.
Vermijd ook de valkuil van de comfortzone
De comfortzone is de zone waarin je je prettig voelt. Omdat de dingen bijvoorbeeld makkelijk en vertrouwd zijn. Tegelijk is deze comfortzone dus een grote valkuil.
Als mens zijn we namelijk geneigd om pijn op de korte termijn te vermijden, terwijl dit op langere termijn juist veel meer pijn oplevert. Denk bijvoorbeeld aan een glaasje alcohol extra. Nu leuk, maar morgen hoofdpijn of schuldgevoel.
Bij je eigen angst aankijken of bij moeilijke gesprekken met je partner is het niet anders. Kijk -even zwart-wit gesteld- maar naar deze 2 verschillende keuzes en het eindresultaat:
Waar kies je voor?
Samenvattend zijn dit bij de tweede optie de te bespreken vragen met elkaar:
- Is het geen-tijd-probleem eigenlijk meer een emotioneel-relationeel probleem geworden waarin moedeloosheid, demotivatie en een stukje gevoelloosheid de boventoon voeren?
- Botsen jullie makkelijk in discussies over tijdsbesteding en prioriteitsstelling?
- Wil je er samen iets aan doen om weer leuke tijd te hebben samen?
Als je allebei minimaal tweemaal ja zegt op deze drie vragen, dan is er echt hoop. Dat wil niet zeggen dat de praktische omstandigheden inderdaad best wel belemmerend kunnen werken. En uitputtend zijn.
Maar een ding weet ik heel zeker: ook in de uitputting en moeheid kun je je gesteund en gedragen voelen door elkaar. En veilig verbonden. Als dat niet lukt, dan gaat er emotioneel-relationeel echt iets mis. En is het de moeite waard om het op een andere dan de praktische manier op te lossen.