Co-rumineren is het overmatig bespreken van zorgen, problemen en negatieve emoties zoals angst, woede of somberheid. Ook wel samen herkauwen of samen piekeren te noemen. En dat kan psychische problemen vergroten in plaats van verkleinen.
Dat zijn de eerste conclusies uit een grootschalig onderzoek naar tienervriendschappen door de Hogeschool Rotterdam.
Zou dat ook voor onze volwassen liefdesrelatie op gaan?
En als dat zo is, kan veel of vaak communiceren met elkaar dan wel tot het oplossen van onze relatieproblemen leiden?
Mocht je mij al langer volgen en mijn werkwijze gelezen hebben, dan weet je vast mijn antwoord al. Voor ik daar kom zal ik eerst een paar belangwekkende zinnen uit het krantenartikel van journalist Kaya Bouma op een rijtje zetten.
Vooral meiden en vrouwen doen dat co-rumineren relatief veel.
Iets wat ik inderdaad regelmatig van vrouwelijke partners hoor. Dat samen herkauwen en meeleven is iets dat vrouwen vaker bij vrouwen zoeken, en dat missen zij regelmatig bij hun mannelijke partners…
Co-rumineren leidt aantoonbaar tot meer emotionele verbondenheid, maar er zijn risico’s. Het kan bijdragen aan een verminderde mentale gezondheid omdat problemen en zorgen centraal komen te staan.
Dat eerste weten we natuurlijk al. Dat tweede weten we volgens mij niet (altijd) in ons dagelijkse leven samen met onze partner. Als mijn partner bijvoorbeeld zegt dat het nu wel genoeg is omdat we in herhaling vallen, zeg ik weleens dat ik herhalend delen nou juist fijn vind… (ahum). Of ik denk: laat maar zitten dan.
Co-rumineren heeft ook positieve kanten, blijkt uit onderzoek. ‘Het leidt er bijvoorbeeld toe dat jongeren elkaar meer vertrouwen’, zegt hoogleraar Stevens.
Als het goed is weten we dat ook heel goed. Daar zit echter wel vaak de angel die partners er doorgaans heel ineffectief uit proberen te trekken. Het soort vertrouwen dat je mist en hoe je dat eventueel met co-rumineren op probeert te lossen zal vast niet altijd duidelijk zijn.
Co-rumineren kan door een zelfversterkend effect een voedingsbodem leggen voor depressieve symptomen, angstklachten en andere psychische stoornissen.
Oeps. Da’s natuurlijk niet de bedoeling. Wel lastig om die grens te weten. Wanneer lucht praten juist op en wanneer wordt het van kwaad tot erger…
Nog een kanttekening: co-rumineren is nog relatief onontgonnen onderzoeksterrein. Het fenomeen wordt pas sinds begin deze eeuw onderzocht. Er zijn nog veel openliggende vragen. Zo is nog niet zeker waar precies het kantelpunt ligt: wanneer is het effect van co-rumineren positief en wanneer negatief?
Aha. Dus wel logisch dat je dat kantelpunt moeilijk kunt bepalen. Wat je in de communicatie met elkaar in je relatie wel kunt doen is je er bewust van zijn. Als er misschien een kantelpunt speelt of een verschil van inzicht, dan kun je het in ieder geval hardop met elkaar benoemen. En in overleg een keuze maken: nu wel of niet erover doorpraten…
Zowel meisjes als jongens zoeken verbondenheid in vriendschappen. Maar jongens doen dat over het algemeen eerder door samen dingen te doen, meisjes zijn meer geneigd tot samen piekeren en zelfonthulling.
Is dat herkenbaar in je relatie? Zou het bijvoorbeeld kunnen dat je allebei de verbondenheidsbehoefte niet herkent onder het verwijt dat jullie te weinig leuke dingen doen? Of het verwijt dat jullie geen onthullende, diepgaande gesprekken hebben?
Componenten van co-rumineren
Patricia Vuijk, onderzoeksleider, vertelt dat er meerdere componenten van co-rumineren zijn. Deze twee noemt zij in het krantenartikel:
- Herkauwen van onplezierige thematieken: eindeloos kunnen praten over iets vervelends wat is gebeurd.
- Speculeren over onplezierige thema’s: bijvoorbeeld samen proberen te begrijpen waarom iets vervelends gebeurt.
Speelt dat verschil in behoefte aan herkauwen of speculeren over onplezierige gebeurtenissen tussen jou en je partner?
En leidt dat tot misverstanden en je miskend voelen?
Mogelijk is er dan één van deze drie punten aan de hand:
1. Partners vinden het wel makkelijk om over verdrietige onderwerpen door toedoen van dingen of mensen buiten de eigen relatie te praten. Maar niet als dat verdriet van jou door toedoen van je partner zelf komt.
2. Co-rumineren gaat er niet altijd om dat een partner negatieve gevoelens kwijt wil raken. In de eerste plaats gaat het om het ervaren van intimiteit en het versterken van de band. Want juist met intimi praat je over onplezierige, kwetsbare zaken om de speciale (exclusieve) relatie te bestendigen. Dat is althans wat meiden eerder doen, aldus Vuijk.
3. Ruimte geven aan last en verdriet van jou vinden partners moeilijk omdat zij dan bang zijn dat het erger wordt. Dat je elkaar de put in praat. Vandaar misschien de hardnekkige neiging van sommige partners om met praktische oplossingen te komen en meer uitgebreide gevoelsgesprekken te vermijden.
Uit het onderzoek kunnen we dus concluderen dat die angst van partners om hun partners verdriet als het ware te bevestigen best wel hout snijdt.
Wat is je doel met co-rumineren of het afkappen ervan?
Komen we terug op de vraag of vaak en veel praten over negatieve gebeurtenissen in je relatie zinvol is om relatieproblemen op te lossen.
Nee dus. Niet als je doel is om negatieve cirkelpatronen tussen jullie te doorbreken. Co-rumineren is dan niet effectief vanwege het versterkende effect op jullie negatieve communicatiecirkels.
Maar heb je in plezierige tijden met elkaar een heel ander doel met co-rumineren?
Ja, dan kan gezellig samen co-rumineren heel zinvol zijn voor de onderlinge band en het vertrouwen dat je elkaar hiermee schenkt.
En dan nog kun je hierin een verschillende behoefte hebben. Daar kun je allebei een stuk makkelijker mee omgaan als je:
- Inzicht hebt in hoe het kan werken met co-rumineren en de valkuilen.
- Ieder eerst je doel en onderliggende behoefte van het al dan niet willen co-rumineren naar boven haalt en vooraf communiceert.
- Dus niet ongevraagd gaan co-rumineren maar elkaar voorbereiden en vooraf polsen.
- Samen een mooie tussenweg en balans in het geven en nemen creëren.